91:1
وَٱلشَّمْسِ وَضُحَىٰهَا
Wash shamsi wa duhaa haa
سوگند به خورشيد و تابندگى‌اش،
91:2
وَٱلْقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا
Wal qamari izaa talaa haa
سوگند به مه چون پى [خورشيد] رود.
91:3
وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا
Wannahaari izaa jallaa haa
سوگند به روز چون [زمين را] روشن گرداند،
91:4
وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰهَا
Wallaili izaa yaghshaa haa
سوگند به شب چو پرده بر آن پوشد،
91:5
وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا
Wassamaaa'i wa maa banaahaa
سوگند به آسمان و آن كس كه آن را برافراشت،
91:6
وَٱلْأَرْضِ وَمَا طَحَىٰهَا
Wal ardi wa maa tahaahaa
سوگند به زمين و آن كس كه آن را گسترد،
91:7
وَنَفْسٍۢ وَمَا سَوَّىٰهَا
Wa nafsinw wa maa sawwaahaa
سوگند به نفس و آن كس كه آن را درست كرد؛
91:8
فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَىٰهَا
Fa-alhamahaa fujoorahaa wa taqwaahaa
سپس پليدكارى و پرهيزگارى‌اش را به آن الهام كرد،
91:9
قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّىٰهَا
Qad aflaha man zakkaahaa
كه هر كس آن را پاك گردانيد، قطعاً رستگار شد،
91:10
وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا
Wa qad khaaba man dassaahaa
و هر كه آلوده‌اش ساخت، قطعاً درباخت.
91:11
كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَىٰهَآ
Kazzabat Samoodu bi taghwaahaaa
[قوم] ثمود به سبب طغيان خود به تكذيب پرداختند.
91:12
إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشْقَىٰهَا
Izim ba'asa ashqaahaa
آنگاه كه شقى‌ترينشان بر[پا] خاست.
91:13
فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقْيَٰهَا
Faqaala lahum Rasoolul laahi naaqatal laahi wa suqiyaahaa
پس فرستاده خدا به آنان گفت: «زنهار! ماده‌شتر خدا و [نوبت] آب‌خوردنش را [حرمت نهيد]».
91:14
فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمْ فَسَوَّىٰهَا
Fakazzaboohu fa'aqaroohaa fadamdama 'alaihim Rabbuhum bizambihim fasaw waahaa
و[لى] دروغزنش خواندند و آن [ماده‌شتر] را پى كردند، و پروردگارشان به [سزاى] گناهشان بر سرشان عذاب آورد و آنان را با خاك يكسان كرد.
91:15
وَلَا يَخَافُ عُقْبَٰهَا
Wa laa yakhaafu'uqbaahaa
و از پيامد كار خويش، بيمى به خود راه نداد.